50 ANOS CELEBRANDO O DÍA DA PATRIA

A primeira foto, nestes tempos, terá que ser para mín retrospectiva, de cando eramos mozos. Aquiles 25 de Xullo de finais dos sesenta coas rúas de Compostela cheas de grises e nós berrando:

—- ¡Galicia Ceibe! ¡Poder Popular!

Coma si fósemos un povo unido que resultara invencible, berrabamos todos a coro. Había entre nós algún de dereitas, moitos socialdemócratas e a maioría da esquerda, incluidos os “españoleiros”. Parecía que era verdade…

—- ¡O povooo. Unidoooo. Xamais será vencidoooo!

Os da miña “célula” levábamos os tres latas de aceite “La Giralda” que esparramavamos  polas rúas empedradas de Compostela para que esvarasen os coches dos grises e nós poideramos fuxir…

Así foi ó principio en Santiago, desde 1968, no día da festa grande, cando todos unidos loitábamos contra Franco por unha Galicia sen cadeas fascistas.

O vello dictador morreu de vello, na cama; i entón pensabamos que xa nunca mais a policía do povo iría contra nós…

—- ¡Que ben! ¡Agora escóltannos desde a Alameda ata Platerías. Nen sequera se atreven a entrar na Quintana, ó mitin…

—- ¡Calade, carallo, que está falando Ferrín!

Realmente parecía que xa se lograra a conquista do Pazo de Raxoi, pero na realidade tan só chegara a Democracia…

—- ¡Foder! ¡Estamos xa en Democracia!

Con ela saironme a primeiras canas. Debeu ser cando mirei atentamente as bancadas do Congreso e vín nelas aos que foran ministros con Franco, os daquil “Movimiento” fascista, incluso ese rey que nos impuxera o dictador na última xogada que fixo denantes da sua partida…

—- ¡Carallo! ¿Principiou así a Transición?

Así mesmo. Aprobando todos unha Constitución que permite, xa ves, a desigualdade social.

—- Pero todo pasou en paz…

Porque ninguén quería voltar a ver o sangue de dúas Españas vertido pola paisaxe. E dicir, porque todo dios tiña medo e dese medo se aproveitaron os aproveitados da política que xa coñeces, porque moitos seguiron e ainda seguen a roubar e a poñerlle rosas dos xardíns públicos no camiño dos que tamén nos rouban…

A segunda foto e a da festa. Eu sempre recordo os “fogos do Apóstolo” que así lle chamaron sempre, coma si Santiago fose fogueteiro. Tamén a parada militar no Obradoiro e as cirimonias do clero na Catedral, con “ofrenda política rexia” e resposta arcebispal ainda mais cínica. A noite do 24 e mais o 25 de xullo próximo repetirase a historia dos últimos cincoenta anos, na que conflúen o lúdico co institucional e mais o relixioso.

Non haberá novidades, salvo que Martiño Noriega, o alcalde que xa non é do BNG, seguirá sin ir a misa. Tampouco as haberá no resto dos milleiros de festas e romarías que, durante todo o verán e por toda a nosa xeografía, se celebran na honra de santos e virxes, ou para recordar que sufrimos invasións, que este país foi un Reino moi antergo ou para dar boa conta dos saborosos manxares que distinguen a nosa gastronomía.

Lémbrate de que o 25 de Xullo é a noite dos fogos, a parada militar, a ofrenda, a manifestación, a verbena popular, o gran concerto e incluso o mitin, que ainda pervive o acto reivindicativo dunha nación. É dicir, esta é a festa total, políticosocial, relixiosocultural, tradicional…

O seu precedente con carácter de concentración popular atopámolo no ano 1924, cando un grupo de intelectuais, encabezados por Daniel Alfonso Rodríguez Castelao, deu un sentido reivindicativo á conmemoración.  Desde o ano 1968 chámase Día da Patria Galega.

A terceira foto é a que a mín me gustaría facer mañá pola mañá, sen esperar a ninguna data especial: a de un povo que se xunta para loitar polas súas libertades e polos seus dereitos sociais, berrando coma naquel principio contra o corrupto poder establecido.

Gostaríame ver a todos os galegos de ben xuntos, como area de unha mesma praia, sen bandeiras de partidos nin lemas dictados por naide, reivindicando a xa esquencida sociedade do benestar e unha política limpa na cúpula do Estado e mais da Autonomía. Esa é a foto que me gustaría facer. E hai moitos coma mín neste país. Xente a que lle gustaría nestes días seguir o dictado da cidadanía sen agardar instrucións nin consignas. Persoas normais que manifestan o desexo e a súa vontade de nos reunir nunha celebración que diga claramente que as divisións nos debilitan e nos encamiñan á insignificancia, mentres a unión multiplica as nosas forzas para procurarmos as ferramentas necesarias que nos permitan decidir que queremos ser, que nos posibiliten a construción dun futuro de luz que non hipoteque o mañá de fillos e fillas.

—– ¿A qué sería unha moi fermosa foto?

De todolos xeitos, pase ó que pase na xornada do vindeiro 25 de Xullo… compañeiros, cidadáns, miñas amigas e meus amigos… ¡Non deixedes de disfroitar nunca do Día da Patria Galega!

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *