DOROTEA BÁRCENA

Por Alberto Barciela

Ao rematar os espectáculos, deberían inserir unhas imaxes do ceo. Da metáfora da esperanza na eternidade para os crentes, como simple metáfora poética para os incrédulos, como admiración da beleza, no día e na noite. E alí, na escea xigante, inserir xa para sempre a túa imaxe, querida profesora Dori, admirada Dorotea Bárcena, estrela do teatro, persoa de carácter e corazón fondos, tenrura para o neno, afabilidade na amizade, espectáculo inmenso na escea.

A memoria privilexiada dos actores, a min permíteme rememorarte vagamente nos derradeiros anos da década dos sesenta, en Bellavista, no Colexio dos Xesuitas, o Santiago Apóstol de Vigo. Ofrecéndolles aos rapaces un exemplo de que a vida é algo máis que estudos, disciplina ou privilexios, porque ademais é humanidade, é a preocupación polo outro.

O ideario da orde permitía un certo liberalismo nos estertores dun réxime que morría pouco a pouco, farto de si mesmo. “Al final de la jornada, el que se salva sabe y el que no, no sabe nada”, repetía o irmán Hijosa, o que antes de iniciaas clases de Historia advertía “¡que vienen los rojos!”, mentres o Pai Requexo axexaba ovnis tras impor disciplina segundo a orixe social do alumno, o Pai Pardo dicía misas de cinco minutos, o Pai Seixas ensinábanos a sermos galegos en galego, e Manuel Sanfiz Mera, o teu compañeiro profesor, tentaba abrir uns esquemas clasistas que acabarían por integrar no recinto dos privilexiados aos rapaces de Pai Encinas, o impulsor do colexio de pobres.

E alí estabas ti, exercendo o teu maxisterio para ganar o sustento e, de paso, achegando un soño de liberalidade no comedor do Bailón, ante a fraga invisitable, no acompañamento a enfermeiría, nos ensaios dos desfiles casi marciais das festas rectorais, naquelas inmensas aulas, no salón de actos.

Anos despois tiven o privilexio de agasallarche cuns libros, no Hipercor de Santiago, e presentarme como un daqueles rapaces de Bellavista, a quen tiñas consentido non comer puré ou cabeza de xabarín e, así, poder saír correndo aos patios a xogar “sen comer todo”.

Máis tarde, a raíz daquel encontro casual, xa nos 90 propuxen con éxito a túa participación como Amadora, nos Tonechos da TVG. Puideche mercar o teu ansiado fogar… e no souben máis de ti (si coñecía que cumpríamos anos o mesmo día, o 9 de xullo).

Hoxe, un ano despois do teu pasamento, elevo o telón e deixo fluír as evocacións. Lémbrote con afecto na tua inmensidade e envíoche un bico ás estrelas.

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *