O PAÍS DAS CATRO MIL FESTAS

Cando chega o verán, os galegos movémonos. Imos de festa en romaría e de romaría en concerto. Hai citas para verbeneiros, outras para buscar milagres e os máis novos acoden na busca da mellor música do mundo aos auditorios xa consolidados.

A cifra, seica, alcanza os catro mil eventos populares entre maio e outubro. E repártense estas festas por pequenas parroquias, polas vilas ou polas cidades do país.

Hainas para todos os gustos e para todas as idades.

Moi tradicionais son as romarías que responden a costumes ancestrais, ao espírito máxico dun país que cre en todo.

Outras teñen moito sabor porque serven para a exaltación gastronómica: froitos tópicos de terra e mar son enxalzados e degustados. E regados con viños que tamén teñen a súa festa.

Tamén celebramos festas de contido etnográfico e histórico. Nelas lembramos que nos invadiron os viquingos, que o lume do magosto purifica as almas, que a primavera chega coa retranca dos maios, que fomos un reino e que mantivemos serias disputas entre mouros e cristiáns…

E todas estas festas, ademais, teñen música propia…

O gaiteiro é o auténtico mito das romarías e a gaita o máis común dos instrumentos.

A coral e a banda municipal naceron para a festa patronal e relixiosa, como a orquestra para o baile e a verbena.

Aínda que hai moitas máis músicas: dunha cunca de viño, nunha taberna, emerxe e máis rico folclore… O canto das mil e pico primaveras está inspirado na poesía dos cantautores… E a dureza da pedra cósmica está representada pola rebeldía xuvenil, que ten forma de guitarra.

Coa nosa música e as nosas festas os galegos rompemos aquel vello mito da negra sombra capaz de mergullarnos na grisácea brétema dun inverno sen sol.

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *